بی تو هیچم به خدا پیش دل من بنشین

قدر ای سینه پر مهر بدان در دل خسته بمان

منم خانه ویرانه دل بی تفاوت مگذر از در میخانه دل

مشکن ساغر امید مرا ای همه هستیه من

این نفسها به خدا ارزان نیست بر نمی گردد هیچ

شاید امروز چو بگذشت نباشم فردا آه شاید نبینی دگرم

بعد من در قفس هیچ نماند بجز از مشت پرم

که منی ارزد هچ بنشین پیش دل من بنشین

که به دام تو اسیرم ای دوست

و خداوند و تو از همه هستی من

بی تو اسیرم ای دوست سخن از عشق بگو با دل من

که دل من ندارد با کسی جز تو سخن

همچو یک ذره مرا زیر این گنبد نیلی مکن از بند رها

صحبت از آه و دمست آه بی سوز محبت نفس سرد غمست

مرگ درد آلودیست

بهناز