ياد بگذشته به دل ماند و دريغ نيست ياری كه مرا ياد كند

ديده ام خيره به ره ماند و نداد نامه ای ٬ تا دل من شاد كند

خود ندانم چه خطائی كردم كه ز من رشته الفت بگسست

در دلش جائی اگر بود مرا پس چرا ديده ز ديدارم بست

هر كجا می نگرم، باز هم اوست كه بچشمان ترم خيره شده

درد عشقست كه با حسرت و سوز بر دل پر شررم چيره شده

گفتم از ديده چو دورش سازم بی گمان زودتر از دل برود

مرگ بايد كه مرا دريابد ورنه درديست كه مشكل برود

شعر گفتم كه ز دل بردارم بار سنگين غم عشقش را

شعر خود جلوه ئی از رويش شد با كه گويم ستم عشقش را

مادر، اين شانه ز مويم بردار سرمه را پاك كن از چشمانم

بكن اين پيرهنم را از تن زندگی نيست بجز زندانم

تا دو چشمش به رخم حيران نيست به چكار آيدم اين زيبائی

بشكن اين آينه را ای مادر حاصلم چيست ز خود آرائی

در ببنديد و بگوئيد كه من جز او از همه كس بگسستم

كس اگر گفت چرا؟ باكم نيست فاش گوئيد كه عاشق هستم

به تو گفتم قبل رفتنت اگه نباشی یک روز
میمیرم از پا می افتم
به تو گفتم خودم و می کشم و پر می زنم تو آسمونا
بگو گفتم یا نگفتم
به تو گفتم زنده ام با نفس خیال چشمات
چشاتم تنهام گذاشتن
مگه بهت نگفته بودم
بی تو روزگار من تیره و تاره
حالا یادگار من بعد سفر کردن تو طناب داره
دیگه جون نداره دستام آخر قصه رسیده
عطر تو مثل نفس بود واسه این نفس بریده

 کمی تا قسمتی ابری و شاید کمی بارانی

 پـراز دلتـنگی و سردی پـر از احسـاس پایـیزم

 واین دلتـنگی من را تو از بغضم نمی خوانـی؟

 در این تاریکی و وحشت سیاهی های بی پایان

 کسـی دستم نمی گیرد درایـن اوضاع بحـرانی؟

 میـان درد و تـنهایـی ، رهایـم کـردی و رفـتی؟

 طلوع سبز بودی آری ، غروبت سردو طوفانی

 زمســتانـم ، نمی دانی؟