رفتم مرا ببخش و مگو او وفا نداشت

راهی بجز گریز برایم نمانده بود

این عشق پر از درد بی امید

در وادی گناه و جنونم کشانده بود

رفتم که داغ بوسه پر حسرت تورا

با اشک های دیدیه زلب شتشو دهم

رفتم که نا تمام بمانم در این سرود

رفتم که با نگفته به خود آبرو دهم

رفتم مگو مگو رفت ننگ بود

عشق منو نیاز تو سوزو ساز ما

از پرده خموشی و ظلمت چو نور صبح

بیرون فتاده بود به یکباره راز ما

رفتم که گم شوم چون یک قطره اشک  

در لا به لای دامن شبرنگ زندگی

رفتم که در سیاهی یک گور بی نشان

فارغ شوم ز کشمکش زندگی

من از دو چشم گریان گریختم

از خنده های وحشی طوفان گریختم

همه هستی من آیه تاریکی است

که تورا در خود تکرار کنان

به سحرگاه شکفتن ها و رستن های ابدی خواهد برد

من تورا در این آیه اه کشیدم آه

من در این آیه تورا به درخت و آب و آتش پیوند زدم

زندگی شاید آن لحظه مسدودیست

که نگاه من در نی نی چشمان تو خود را ویران می سازد

و در این حسی که من آن را با ادراک ماه و با دریافت ظلمت خواهم آمیخت

ايمان بياريم به آغاز فصل سرد

ايمان بياريم به ويرانه هاي باغ هاي تخيل

به داس هاي واژگون شده بيكار

به دانه هاي زنداني

نگاه كن كه چه برفي مي بارد

شايد حقيقت آن دو دست جوان بود

كه زير بارس برف مدفون شد

سال ديگر كه آفتاب با آسمان پشت پنجره همخوابه مي شود

و در تنش فوران مي كند شكوفه خواهد داد

دلت با ما نیست نگفتم چرا؟     نپرسیدم؟

اما ای همیشه همیشگی توام نمی پرسی احوال مارو از ته دل نمی پرسی!

آخرش به ما نگفتی که عاقبت دل بستن چیه؟

نگفتی؟

فقط با نرمی انگشتات گونه های زرد داوودیای سرخ پاک کردی

و من دونستم که در پی باد دوییدن قرار این دل بی قرار . . . . . . . .