بگذار براي آخرين بار گرمي دستت را حس کنم

و مرا ببوس تا با هر بوسه ات به آسمان پرواز کنم

نگاهم کن و التماسم را در چشمانم بخوان

قلبم به پايت افتاده است نرو

لرزش دستانم و سستي قدمهايم را نظاره کن

تنها تو را مي خواهم

بگذار دوباره در نگاهت غرق شوم

و بگذار دوباره در آغوشت بخواب روم... 

گريه کردم گريه هم اين بار آرامم نکرد

هرچه کردم ـ هر چه ـ آه انگار آرامم نکرد

بي‌تو خشکيدند پاهايم کسي راهم نبرد

دردِ دل با سايه‌ي ديوار آرامم نکرد

خواستم ديگر فراموشت کنم اما نشد

خواستم اما نشد، اين کار آرامم نکرد

سوختم آن‌گونه در تب، آه از مادر بپرس

دستمالِ تب‌بُر نم‌دار آرامم نکرد

ذوق شعرم را کجا بردي؟ که بعد از رفتنت

عشق و شعر و دفتر و خودکار آرامم نکرد

كه دگر همسفري نيست

             در سينه من فرصت عشق دگري نيست

                                                  بعد از تو دلم عرصه تكرار بلا بود

آري

دگر از عشق دراينجا خبري نيست

گفتمش دل مي خري ؟

پرسيد چند ؟

گفتمش دل مال تو ، تنها بخند .

خنده کرد و دل ز دستانم ربود .

تا به خود باز آمدم او رفته بود .

دل زدستش روي خاک افتاده بود .

جاي پايش روي دل جا مانده بود . . . . . .

که توي چشمات نگات کنه و محکم بزنه تو گوشت که تو صورتت خم شه و

دستت رو بذاري روي گونه‌ت و دوباره نگاش کني ببيني که خشمگينه?

ببيني که از دستت عصبانيه توي اخم صورتش ببيني که دوستت داره ببيني

که دوستته. که نگاش کني? همون‌جوري که دستت روي صورتيه که اون

بهش کشيده زده? که بهت بگه « تو چته؟ بسه? به خودت بيا .. تو چته ..

» که سرت فرياد بکشه .. که تو يه هو بلرزي? که بري بغلش? که بغلت

کنه? همون دستي که کوبيد تو صورتت رو بذاره رو سرت? توي موهات?

که سرت رو فشار بده توي گودي‌ شونش? که تو چشمات رو ببندي? روي

شونه‌ش گريه کني? بلرزي? و با خودت فکر کني که « تو واقعاً چته .. »