تو را گم مي‌کنم هر روز و پيدا مي‌کنم هر شب

بدينسان، خوب‌ها را با تو زيبا مي‌کنم هر شب

تبي اين کاه را - چون کوه سنگين مي‌کند- آنگاه

چه آتش‌ها که در اين کوه بر پا مي‌کنم هر شب

تماشايي است پيچ و تاب آتش، - ها ... خوشا بر من

که پيچ و تاب آتش را تماشا مي‌کنم هر شب

مرا يک شب تحمل کن که تا باور کني اي دوست

چگونه با جنون خود مدارا مي‌کنم هر شب

چنان دستم تهي گرديده از گرماي دست تو

که اين يخ کرده را از بي‌کسي «ها» مي‌کنم هر شب

تمام سايه‌ها را مي‌کِشم بر روزن مهتاب

حضورم را ز چشم شهر حاشا مي‌کنم هر شب

دلم فرياد مي‌خواهد - ولي در انزواي خويش

چه بي‌آزار، با ديوار - نجوا مي‌کنم هر شب

کجا دنبال مفهومي براي عشق مي‌گردي؟

که من اين واژه را تا صبح معنا مي‌کنم هر شب